Uit de oude doos

Jeugdsentiment uit Rijswijk.....

Nooit zal ik de woorden van mijn vader vergeten, toen ik als 2e-jaars D-pupil door RVC gevraagd werd om vanaf januari mee te trainen: “als je nu naast je schoenen gaat lopen, zet ik je met beide benen op de grond”. In die tijd waren RVC, ADO en VCS als het ware dé clubs uit de regio waar je tegen op keek vanwege de naam en organisatie.

Helemaal verbaasd was ik toen we het veld op gingen met een net vol met allemaal dezelfde ballen. Bij Escher Boys trainde je met ballen in alle soorten en maten, er zat nog net geen veter meer in. Bij RVC werd er getraind door goede trainers en/of eerste elftalspelers, waardoor je zelf merkte dat je beter werd.

Aan het einde van het seizoen mocht ik mee naar een toernooi in Frankrijk. Dat was een voordeel omdat diverse uitnodigingen voor de Haagse Jeugd werden doorgespeeld aan RVC. Wat een belevenis was dat: allemaal in een trainingspak van de club en bijna bij elke wedstrijd een ander tenue i.p.v. jouw eigen tenue die je bij elkaar gekocht had.

Het kwam niet vaak voor dat je als 1e-jaars direct in het hoogste team zou komen, dus begon ik in de C2, dat een geweldig seizoen zou worden en we het beste C2-team waren uit de regio. Ook de ouders hadden een fantastisch jaar met elkaar en ook zij gingen eind van het jaar mee op kamp bij het internationale jeugdtoernooi bij Venlosche Boys. Gezien onze leeftijd (12-13 jaar) waren we tussen de wedstrijden zelf een balletje aan het trappen of we gingen  wedstrijdjes kijken in De Koel van VVV, waar een internationaal A-toernooi was.

Het jaar erna kwam C1, waarbij het sterke ADO kampioen werd, een kampioenschap dat later werd afgenomen i.v.m. oudere spelers, die ze het hele seizoen hadden opgesteld. De trainers waren Cees Tempelaar en Mark Wotte, waarbij we op zaterdag door René Bierhuizen en Herman Knoppert begeleid werden. Het RVC-tenue zag er als AC Milan uit: rood-zwart gestreepte verticale banen, witte broek met roodzwarte kousen, dat later witte kousen werden.

Een prima deel van de opleiding was ook dat je een ‘weekbeurt’ had: dit hield in dat 2 spelers voor één week verantwoordelijk waren, dat de ballen op het veld kwamen (deze moest je ook even op pompen), na afloop moest je ze weer opbergen en kon je de kleedkamer aantrekken.

Richting pubertijd kwam ik in de “B-Regionaal”, een team met goede spelers (o.a. Raymond van Otterloo). Ik zelf had het daar niet echt naar mijn zin i.v.m. het echte aanwezige haantjesgedrag bij veel gasten, die niet voor elkaar onder wilden doen. Dat was de tijd, waarin we allemaal een ‘mat’ lieten groeien en je dacht dat je de hele wereld aan kon. Helaas degradeerden we (o.l.v. huidige Vitesse Delft trainer Peter Bos) in een zeer sterke poule met Excelsior, Feyenoord en andere topamateurclubs in de poule.
De term ‘Fair Play’ was toen nog totaal onbekend en je leerde eigenlijk brutaal te zijn in het veld door snel een ingooi te nemen (ook al was het voor de tegenstander), je kleunde erin als het moest en er was een hoop verbaal geweld.
Het seizoen erna promoveerden we direct, maar heb ik nog steeds spijt, dat we niet echt een feest konden bouwen, aangezien bijna iedereen nog met andere teams mee moest doen: een paar spelers (inclusief mijn persoon) gingen naar “A-Landelijk”, dat tegen degradatie vocht en uit speelde bij RKAVV, dat toen een fantastische A-jeugd had; anderen gingen naar de A1, dat kampioen zou worden en “A-Promotie” zou gaan worden.
Het team bestond uit o.a. Melvin Plet (later o.a. Roda JC), Richard Tetteroo (FC Den Haag), Frank Gelauf (naar Ajax), Huseyin Bayan (later in Turkije profvoetbal) en andere goede spelers, die later ook in diverse 1e amateur-teams in de regio te zien waren. 

Staand v.l.n.r.: Leider Ger van der Gaast, trainer Peter Bos, Maurice Batelaan, Richard Tetteroo, Pascal Schouten, Vincent Leegstraten, Danny ’t Hart, Frank Gelauf, Arno de Jong, sponsor Ron Triep en grens Nol Nordurfther.
Gehurkt Melvin Plet, Robert Nordurfther, Raimon Ceelen, Fedor de Bock, Huseyin Bayan, Sandra Tarantino en Tom Danner.

Sinds ik bij RVC voetbalde, ging ik vaak met mijn vader op zondag bij het 1e kijken, net als vele andere jeugdspelers. Het deuntje van Match of the Day werd destijds al gehanteerd op de houten tribune, waar we bij slecht weer ook vaak de trappen op moesten rennen……, tenzij we het ‘Tomatenlaantje’ moesten lopen, waar je niet af kon snijden.
In de jeugd trainden we ook 3x per week: op dinsdag, donderdag en vrijdag oefenden we op stilstaande situaties. Het voordeel bij de jeugd was, dat je nog wel eens met andere teams mee deed na jouw eigen wedstrijd.

Het jaar erop ging ik direct met 2 andere 1e-jaars in de “A-Landelijk”. Fysiek gezien was dat echt wennen, aangezien ik vaak na 75 minuten helemaal ‘total loss’ was, waarop ik moest leren doseren (tegenwoordig doe ik niets anders meer, maar dat terzijde J). Huidig Haaglandia-voorzitter, John Bolman, was onze trainer en Wim de Lange (vader van 1e elftalspeler Rob) trainde de “A-Promotie”.

Het leuke in die tijd was, dat er veel aandacht aan de jeugd werd geschonken op de radio en in de kranten van de Haagsche Courant en Het Binnenhof, waardoor ik sindsdien een plakboek heb bij gehouden. Ook gingen we met een touringcar (leer je toch stiekem klaverjassen) naar de uitwedstrijden, aangezien de club hiervoor subsidie van de KNVB kreeg. Ik speelde toen eerst als linkshalf en later in het seizoen mocht ik als verdedigende middenvelder op draven.

Tijdens toernooien en (oefen)wedstrijden kwamen we spelers tegen, die toen al naam begonnen te maken: Clarence Seedorf, Bobby Petta en Giovanni Bronckhorst zijn zomaar wat namen uit die tijd. We speelden ook in het stadion van FC Volendam, waar linksbuiten Hans Bond een ware plaaggeest voor ons was.
In de A werd ik jeugdtrainer bij de E-tjes, waarbij ik ook tweeling Casper & Tymo Voormeulen trainde, waarmee ik dus later samen mee ben komen te voetballen. Met Tymo (die ook een maat van me is geworden) speelde ik een paar jaar in Vredenburch1 en de laatste 3 jaar met Casper in ‘Het Chelsea van Rijswijk’.

In mijn laatste jeugdjaar als A-speler hadden we een prima seizoen en deed ik op zondagochtend al regelmatig mee met het 2e elftal, waar ik vaak als linksback speelde. Tegenwoordig zien jeugdspelers het vaak helaas als een belediging als ze niet direct voor een eerste team worden uitgenodigd, maar dat is een stukje mentaliteit dat anders is geworden. Zo werd je ook vaak op dinsdagavond uitgenodigd met een team ‘onder23’, zodat je met jongens uit 1, 2 en uit de A1 samen speelde, waar je een hoop van leerde…….

Kortom: RVC was een zeer goede leerschool!

Fedor de Bock